Os descubridores do Bosón de Higgs, Nobel de Física 2013

Peter Higgs e François Englert predixeron a existencia desta escurridiza partícula, responsable de dar masa a todas as demáis partículas e que reafirma o Modelo Estándar da Física.

Los descubridores del bosón de Higgs, Nobel de Física 2013

Este ano non había lugar a dudas. Se no eran eles, ¿quen podería levarse o premio? Non existía ningunha outra investigación no campo da Física que superara estes impresionantes resultados, aínda que a tardanza dos membros da Real Academia Sueca das Ciencias en Estocolmo en dar o anuncio -arredor dunha hora e con varios retrasos- facía pensar que existía algunha duda. Pero non, como todo o mundo esperaba, os «padres» do famoso bosón de Higgs, o físico escocés Peter Higgs e o séu colega belga François Englert, gañaron o Nobel de Física 2013 por predicir, de forma independente, a existencia desta escurridiza partícula que da masa a todas as demáis e que reafirma o Modelo Estándar da Física. Sen a súa existencia, o Universo non existiría tal e como o coñecemos. Fora do premio quedaron os físicos da Organización Europea para a Investigación Nuclear (CERN) que cos seus experimentos confirmaron a existencia do bosón, quizáis porque la Academia Karolinska ten como tradición non distinguir a institucións, senon a persoas.

Higgs, de 84 años (Universidad de Edimburgo en Escocia), Englert, de 81 (Universidad Libre de Bruselas) e o seu colega o físico belga Robert Brout, falecido no ano 2011, postularon en 1964 a existencia dun bosón popularmente coñecido como o de Higgs ou «a partícula de Deus», ainda que aobritánico non lle gustara este térmo. Desde entón, a partícula foi buscada sen descanso. Por fin, en xulio do pasado ano, os físicos da CMS e ATLAS, os dous maiores experimentos do Gran Colisionador de Hadrones (LHC), ubicado no CERN, cerca de Xenebra, en Suiza, confirmaban que, en efecto, encontraran unha partícula que coincidía coa descripción. Este feito fíxose merecedor do Premio Príncipe de Asturias de Investigación Científica e Técnica 2013 e foi recoñecida pola revista Science como investigacón do ano.

Entón, nesa primeira presentación, o veterano Higgs non puido conter as lágrimas. O que este físico tímido e sinxelo levaba sostendo dende tanto tiempo e que levaba o séu nombre habíase convertérase nunha realidade probada. Esta mañá, en canto coñeceu que recibía o Nobel, o británico admitiu sentirse «abrumado». Nunha declaración divulgada a través da Universidad de Edimburgo, o investigador también quixo felicitar a todos os que traballaron para conseguir este avance e manifestou a súa esperanza de que este «recoñecemento da ciencia fundamental» axude a mellorar o «valor da investigación teórica». Pola súa parte, Englert confesaba por teléfono estar «moi, moi feliz de ser recoñecido» «cun premio extraordinario».

«A relación que debe existir entre teoría e experimento culmina con este premio que supón un gran recoñecemento para a teoría da física de partículas e que é o froito dunha cooperación científica internacional con sabor europeo», dixo o director xeneral do CERN, Rolf Heuer. Pola sua parte, o científico español Juan Alcaraz – investigador principal do Centro de Investigacións Enerxéticas, Medioambientais e Tecnolóxicas (CIEMAT)- señalou ao ABC que aínda que o CERN non fose premiado, recoñeceuse internacionalemente o seu traballo, informa María Teresa Benítez de Lugo desde Xenebra. «Para nós é un orgullo», explicou o físico.

A teoría de Higgs explica que existe un campo que permea todo o Universo, e as partículas móvense a través dese campo igual que peces na auga. A masa sería precisamente a cantidade de resistencia encontrada polas partículas ao moverse polo campo de Higgs. Algunhas partículas, como os fotóns, non teñen masa e poden viaxar á velocidade da luz. Todas as demáis (protóns, electróns, neutróns…) móvense máis despacio porque encóntrase con esa resistencia e interactúan coas «pezas» mínimas que compoñen o campo, esto é, os bosóns de Higgs.

Cando colisionan con eles, as partículas pasan de ser «paquetes de enerxía» a «paquetes de materia». Desta forma, créanse todos os obxectos sólidos, desde as estrelas ao máis diminuto insecto, pasando, por suposto, por nó mesmos.

ABC.es

Esta entrada foi publicada en Gamificación. Aprendendo con xogos. Garda o enlace permanente.

Deixa unha resposta